Aktüel

Çocuklar Üzülmesin Diye İnsan Olmalı

Yazar | Murat CANVER

İnsan olmalı!

İnsanca yaşamalı!

Ey İnsan!

Çocuksu sorularla başlayan sülukunda hikmet seni yine çocukken sorduğun o sorulara döndürürken, hangi ara unuttun özünü de, soru sormayı unuttun?

Niye demedin de olaylar karşısında sustun da sustun…

Neredesin ey insan?

Seni ne zaman nerede kaybettik?

Zifiri karanlık bir gecede Leyla’nın deniz mavisi gözlerinde mi yitirdik seni?

Eylül’ü yitirdiğimizde mi kurudu yoksa son insanlık yaprakları?

Eylül gidince yer ve gök neden sararmadı ki? Niçin kurumadı denizler? Yer tam ortasından nasıl oldu da yarılmadı?

Ya Leyla’nın gidişiyle gökteki yıldızlar nasıl da gökyüzünden üzerimize ateş olup yağmadı? Güneş niye doğar ki yeniden? Dağlar nasıl yerinden oynamaz? Ve en önemlisi tüm bunların onun için sabit kaldığı insanın gözlerinden yaşlar niçin akmaz?

Akmalı o gözlerden yaşlar, Eylül’ün bedeninin ıstırabını duymalı, Leyla’nın çığlıkları olmalı da göz pınarları kurusa da kan olup akmalı!

Bir çift masum göz gülemeyecekse, küçücük masum bir beden koşturamayacaksa üzerinde dünya niçin yerinde durur ki?

İnsan yaşasın diye mi?

Ya insan niçin yaşar ki?

Bunca servet, bunca devlet, bunca savaş, bunca hırs niye? En nihayetinde hepimiz demez miyiz tüm bunlar çocuklarımızın istikbali için diye. Onlar yaşayamayacaksa güvenle niçin bunca hengâme?

Çocukluk insanın özüdür!

Eninde sonunda gerek beden, gerekse ruhen varacağı son durak. Bedenin nihayeti olan yaşlılık çocuklukla eşdeğer iken, zihnin nihayeti olan hikmet çocuk sorularıyla eşdeğerdir.

İnsanın en saf, bozulmamış hali olarak insan olmanın güzelliğinin en net olarak görülebileceği dönemdir. Çocuk ayrıştırmaz, çocuk merak eder, çocuk oynadığı oyunlarla dünyayı yeniden kurar ve güzelleştirir.

Birleştirir çocuk! Çünkü hem istikbaldir hem mazi… Çocuk insana dair olan her şeydir!

Çocukluğu unuttuk, çocukluğumuzu. İçimizdeki çocuk bir şekilde ruhunu teslim ettiğinden beri ne Leylamızı ne Eylülleri duyabildik!

İçimizdeki çocuk ancak ve ancak dışımızdaki yani hemen yanı başımızdaki çocukları sevmekle, korumakla can bulabilir. Yalnızca çocuklar bize yeniden insan olmanın anlamını öğretebilir.

İçindeki çocuğu yitirdiysen, dışındaki çocukları koruyamıyor, sevemiyorsan niçin yaşayasın ki?

Yaşamı hak etmek ve Leyla’sız ve Eylül’süz dünyanın hala niçin ayakta durduğunu anlamak istiyorsan çocuk gibi yaşamalı, çocukça yaşamalı!

Kendin için olamıyorsan, içinde bir yudum hayat suyu kalmamışsa insanlık adına,

Bari çocuklar üzülmesin diye,

İnsan Olmalı!

 

Yazar Hakkında

Murat CANVER

Gaziantep Üniversitesi Endüstri Mühendisliğini bitirdi. Üniversite yıllarından beri pek çok farklı disipline ilgi duydu. Mühendislik üzerine yüksek lisansında Meta-sezgiseller üzerine çalışan Canver'in felsefi merakı ağır basınca yüksek lisansını yarıda bıraktı. Din, Felsefe, Psikoloji, Tarih, Siyaset ve Sinema Sanatı üzerine merakı olan yazar, Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Felsefe ve Din Bilimleri'nde yüksek lisans yapmaktadır. Genç Kültür, İndigo gibi internet dergilerinde çeşitli alanlarda yazılar yayınlamış, Cinerium adlı sinema sitesinde film eleştirileri yazmıştır. Godfather Sinema Dergisinde halen yazıları yayınlanmaktadır. İyi derecede İngilizce bilen Canver, 2009'dan bu yana yazdığı yazıları derleyeceği bir kitap ve felsefi bir roman üzerinde çalışmaktadır. Evli olan yazar, Ankara'da yaşamaktadır.

Yorum Yap